Het is donderdag in de namiddag wanneer mijn beide zonen zich melden voor de gebruikelijke gezamenlijke maaltijd op hun trainingsavond. De nieuwste USV’er ligt nog voor het grijpen. “Ziet er weer mooi uit”, deelt Steven zijn beleving. Rowan knikt bevestigend: “en jij hebt ook je best gedaan”, laat hij mij weten. “MO20 is dan ook een inspirerende groep om mee in gesprek te gaan”, reageer ik. “Denk er nu aan om voor deze rubriek een jongens- of mannenteam te gaan benaderen.” “Neem je toch de JO19-1!”, laat Steven mij weten. Hij is trainer van dit team. Verrast kijk ik hem aan. “Ja leuk, ook al omdat in de laatste USV’er het oudste meidenteam aandacht heeft gehad, sluit het oudste jongensteam daar goed op aan”, reageer ik spontaan. En binnen de kortste keren hadden we afspraken gemaakt wanneer ik op de training zou komen en welke wedstrijd ik het beste kan komen bezoeken.
Tijdens dit schrijven realiseer ik mij dat USV ook gezegend is met een JO19-2. Jammer dat dit niet eerder in mij opkwam. De mogelijkheid om beide teams in dit stuk op te nemen had ik dan beslist overwogen. Uit lang vervlogen eigen ervaringen herinner ik mij in lagere teams bij een grote vereniging gespeeld te hebben. Het gevoel bestond dat voor de vereniging alleen de geselecteerde jeugd bestond (dat heette toen nog zo). Ik voel me nu zo’n 30 jaar verbonden met USV en heb altijd genoten van de charme van een kleinere vereniging. Van nabij maak ik mee dat vanuit het bestuur elk team belangrijk wordt gevonden. Ondanks dat sommige beslissingen door individuen anders ervaren kunnen worden, zijn de intenties altijd in het belang van de teams en met het idee zo veel mogelijk leden te laten voetballen. De keuze om het eerste JO19 team in de spotlights te zetten is, zoals hierboven omschreven, door het moment en spontaan ontstaan. Met Steven is afgesproken dat ik de wedstrijd van 6 april tegen de leeftijdsgenoten van Hatto Heim als uitgangspunt zou nemen. Dat houdt in dat ik de training op donderdagavond bezoek, bij de wedstrijdbespreking aanwezig ben en de wedstijd bekijk. Na de wedstrijd zullen er wat gesprekjes gevoerd worden.
Donderdag 4 april. Het is rustig op het sportpark. In de verte is er duidelijk teken van leven. Op het kunstgrasveld wordt getraind. Van Steven had ik al gehoord dat door de toestand van de velden er alleen op het kunstgrasveld getraind kan worden. Ik loop voorbij het Henk Wink Court. Wat een luxe! Veelvuldig gebruikt voor recreatie, kabouters en als trainingsmogelijkheid voor teams wanneer er niet op de velden getraind mag worden. Het onlangs in gebruik genomen kunstgrasveld vergroot de trainingsmogelijkheden nog meer. Bovendien kunnen daar ook wedstrijden gespeeld worden wanneer de grasvelden ‘eruit’ liggen. Het kunstgrasveld ligt er prachtig bij. Menig sportpark zou er jaloers op zijn. Los van de discussie over natuur- of kunstgras ziet het veld er goed verzorgd uit. Mooie dugouts en het hele veld omringd met reclameborden, geven het geheel een aantrekkelijke uitstraling om een balletje te trappen.
Trainer Steven is drukdoende met de voorbereiding van zijn training. Doeltjes zijn geplaatst en pionnetjes uitgezet. Op de helft van het veld waar ik langsloop traint de JO13 onder de bezielende leiding van Nick Meijerink. Kay Huzen en een stagiair assisteren Nick. Altijd weer mooi om te zien hoe de vereniging gedragen wordt door al die enthousiaste vrijwilligers die het voetballen in verenigingsverband mogelijk maken. Op het moment dat ik de andere helft van het veld nader roept Steven zijn team bij elkaar om ze een rondje om het veld te laten lopen. De spieren worden nog verder opgewarmd door wat loopoefeningen met hindernissen. Daarna staat dan toch de bal centraal. Oefeningen waarbij het draait om passing, aanname en doorspelen van de bal. Steven kijkt, moedigt aan en motiveert door nadrukkelijk het belang van nauwkeurigheid in de passing aan te geven. Er staan twee goaltjes met de achterkanten tegen elkaar aan. De jongens worden in twee groepen verdeeld en spelen tegen elkaar. De bedoeling is om de bal vijfmaal rond te spelen. Daarna mag er gescoord worden.
De tegenpartij jaagt de ploeg in balbezit af om te voorkomen dat er gescoord wordt. Bal veroveren betekent tevens dat de rollen omgekeerd worden en dat de afjagers de bal in de ploeg moeten houden en proberen tot scoren te komen. De inzet is groot en mooi om te zien hoe deze spelvorm de spelers dwingt om nauwkeurig te passen, het spel te verdelen en tot scoren te komen. Af en toe is het echt genieten wanneer de bal in een hoog tempo van man tot man gaat. Steven sluit de training af met een partijtje. De goaltjes worden gescheiden en de teams ingedeeld. Ook nu is er aan inzet geen gebrek. Een enkele keer hoor je de stem van de trainer die aanwijzingen geeft, aanmaant of complimenteert. Ik heb genoeg gezien en ga richting huis. De opkomst van spelers was goed. Een teken dat er een gemotiveerde groep staat. Ik ben benieuwd naar de zaterdag.
Zaterdag 6 april. De spelers verzamelen zich in de kantine. De teammanagers Dirk Borger en Nina Roozendal-Pol voegen zich bij hen. Steven nodigt uit om mee te komen voor de teambespreking. De opstelling staat al op het bord. Na een woord van welkom informeert Steven naar de fitheid van de groep. Gelukkig zijn er geen nieuwe fysieke ongemakken te melden en zijn enkele spelers terug van een blessure. Ondanks dat er op de training al over gesproken is, herhaalt Steven nog even de verbeterpunten ten opzichte van de vorige wedstrijd. Met name wordt de nadruk gelegd op de onnodige fouten die soms gemaakt werden. “Onnodig, het team komt daardoor soms in de problemen terwijl dat beslist niet hoeft.” De spelers herkennen de momenten die bedoeld worden en knikken instemmend. De opstelling wordt doorgenomen en de spelers krijgen nog eens benadrukt waar ze op moeten letten. “We spelen op veld 2. Houd er rekening mee dat veld 2 kleiner is dan veld 1. Bovendien is veld 2 hobbelig!” Tijd om te gaan verkleden.
Het is mooi weer. Samen met de teamleiders gaan we buiten zitten. Nina Rozendal-Pol is een bekende binnen USV. Sinds haar zoon op voetbal zit voelt ze zich verbonden. De keus voor USV is geïnspireerd door vriendjes van haar zoon. “Witharen heeft geen voetbalcultuur dus het was kiezen tussen Ommen of Nieuwleusen. Vriendjes zijn dan doorslaggevend.” Net als nu is ze in het verleden leidster van teams geweest. Maar ook kantinediensten, grote clubacties, organisatie vrijwilligers enzovoort zijn haar niet vreemd. Oorspronkelijk komt Nina uit Dedemsvaart maar woont nu al jaren in Witharen. Samen met Natasja van Saltbommel assisteren ze de trainer/coach bij de randverschijnselen die om de hoek komen kijken buiten de wedstrijden om. Je moet dan denken aan zaken als uitnodigingen, kleding, administratie en nog meer. Dirk Borger zijn zoon voetbalt ook in dit team. Dirk is vaste ‘vlagger’ bij de JO19. “Dat is mijn taak en vind ik ook wel genoeg”, laat hij weten. Van Steven weet ik dat hij maar wat blij is een vaste grensrechter te hebben. Ondertussen meldt Natasja zich ook. Natasja haar zonen voetballen ook in dit team. Ze is wat later in verband met een ander evenement waar ze bij aanwezig moest zijn. Door een gezellige en leuke avond waar Natasja vrijdagavond was geweest komt de sfeer binnen het team ter sprake. De meeste jongens kennen elkaar al van jongs af aan. Peuterspeelzaal, school en voetbal. De jongens kennen elkaar door en door waardoor er veel acceptatie naar elkaar toe is. Het uitgaansleven ontdekken is daar ook een gevolg van. De derde helft hoort daar dan ook bij. Een fase in het leven dat erbij hoort. We kennen het allemaal wel maar….”Ietsje minder zou wel gewenst zijn, is de opvatting. Het ontdekken van grenzen lijkt tegenwoordig opgerekt te zijn.” We filosoferen over hoe dat komt, maar vinden geen duidelijke aanwijzing. Meer geld tot hun beschikking? Meer mogelijkheden? We houden het er maar op dat de wereld om ons heen steeds verandert.
De jongens zijn inmiddels aan het warmlopen. Helaas kan Benjamin niet meedoen. Hij is geblesseerd. Blessureleed kent Benjamin maar al te goed. Vorig jaar heeft hij zijn kruisbanden gescheurd waardoor hij lange tijd uit de running is geweest. Reden waarom hij nog een jaartje dispensatie heeft gekregen om langer bij de junioren te mogen spelen. Ik sta op en begeef me naar het veld. Het is mooi weer, zomers bijna. En ook nog een leuke wedstrijd die op-en-neer-gaat. Kansen aan beide kanten. De ruststand van 1-1 is dan ook niet vreemd. Voordat de tweede helft begint is er wat discussie tussen de scheidsrechter en de tegenstander. De tegenstander heeft geen leider en er was niemand die de spelerspasjes kon laten zien. Dat werkt natuurlijk niet. Blijkt maar weer eens hoe belangrijk het is gesteund te worden door een goed georganiseerde vereniging. Als er geen vrijwilligers voorhanden zijn, regel dan op zijn minst dat de teams zelf aan de verplichtingen van de KNVB kunnen voldoen. Gelukkig wordt het probleem bij de tegenstander opgelost.
Het laat maar weer eens zien hoe belangrijk vrijwilligers zijn en wat er meer bij een wedstrijd komt kijken dan het rollen van de bal. Of dit voorval ertoe bijgedragen heeft dat de stemming in het veld de tweede helft anders was is niet duidelijk. Wel viel op dat er met name door de tegenstander meer tegen de scheidsrechter geageerd werd en er feller werd gespeeld. Gele kaarten bleven dan ook niet uit. Wat voor nog meer irritatie zorgde. Het leek wel of USV even het goede gevoel van de eerste helft kwijt was en stond binnen een kwartier op een 3-1 achterstand. Daarna pakten ze het weer goed op maar verder dan 1 doelpunt kwamen ze niet. De kansen waren er wel en de tegenstander werd goed vastgezet. Een schot op de paal verdiende een beter lot.
Na de wedstrijd sprak ik om de beurt met een achttal spelers. Voor het verhaal van de MO20 had ik met een delegatie van de meiden en de leiding een uurtje samengezeten. Daardoor ontstond vaak een gesprek naar aanleiding van iemands ervaring of opmerking. Door de losse interviews met de jongens liep dat anders. Stuk voor stuk erg leuk, maar wel veel zelfde soort verhalen. En dat is achteraf ook logisch. Een goede leerervaring voor deze verslaggever. Ik besloot van al deze gesprekken een samenvatting te maken: De voetbalachtergrond van de meeste spelers komt overeen. Zelfde school, altijd of om het jaar bij elkaar in hetzelfde team gevoetbald waardoor er een vriendengroep is ontstaan. Naast voetballen wordt er ook in de vrije tijd met elkaar opgetrokken. Verschillende jongens studeren nu aan het Windesheim college, bijvoorbeeld de pabo-opleiding. Trainingen, wedstrijden, studie en werk vullen de weekagenda van de meeste spelers. Tijd voor vrijwilligerswerk hebben ze nu niet. In het verleden hebben sommigen wel vrijwilligerswerk gedaan. Denk aan functies als leider en scheidsrechter. Vrijwilligerswerk in de toekomst weer gaan oppakken wordt niet uitgesloten. Maar eigenlijk hebben ze daar nog niet echt over nagedacht.
Een aantal spelers heeft al laten weten een voorkeur te hebben om volgend seizoen gezamenlijk aan te sluiten bij USV 2 zaterdag. De ‘eerstejaars’ gaan nog een seizoen door in de JO19. En uiteraard zijn er ook spelers in beeld om toegevoegd te worden aan de selectie van het eerste elftal. Sommigen hebben hun debuut zelfs al gemaakt in de hoofdmacht. Naast de teamgeest hebben de spelers ook lovende woorden over voor hun trainer. “Hij heeft oog voor elke speler. Weet van elke speler wat zijn goede en zwakke punten zijn, traint en coacht daarop. Hij hamert op rust aan de bal, in de bal komen en op overzicht houden. Weten wat je moet doen met de bal voordat je deze aanneemt.” Van een enkele speler hoorde ik dat de mentaliteit soms wel wat beter kan. Tijdens de wedstrijd was dat ook zichtbaar. De manier waarop ze de rug weer rechtten na de tegenslagen in het begin van de tweede helft was voorbeeldig. Op zich is dat ook niet het probleem. Het gaat meer over felheid in de duels. Het viel mij inderdaad ook op dat de tegenstander veel meer voor hun tegenstander durfden te komen. Daar waar de USV’ers wat vaker leken af te wachten wat de tegenstander ging doen met de bal. Waardoor kansen op balbezit en omschakeling verloren gingen. De zelfkritische houding siert deze groep jongens. Ze voetballen in de 2e klasse en doen goed mee. Maar door een aantal onnodige nederlagen speelt het team geen rol in de kopgroep van de competitie. Dat is jammer natuurlijk maar kan voor de spelers ook een leerzame ervaring zijn in het vervolg van hun (voetbal)carrière.
De trainer/coach is een USV’er in hart en nieren. Houdt van voetbal en ondanks dat zijn fysiek in eerste instantie achterbleef, ten opzichte van zijn leeftijdsgenoten in zijn jeugd is voetbal de sport voor Steven. In het gesprek met 1 van de jongens kwam ik dat ook tegen. Kinderen die pas later een groeispurt krijgen en daardoor op voetbalgebied wat achterstand oplopen bij hun leeftijdsgenoten. Wat zijn daar de consequenties van? Hoe ga je daar als leiders en trainers mee om? Het heeft Steven niet weerhouden om de sport in zijn hart te sluiten. Tijdens de opleiding heeft hij zijn TC3 certificaat gehaald. Gelijk met spelers van PEC Zwolle volgde hij de opleiding. Geen toeval natuurlijk, wetende dat PEC Zwolle zijn tweede voetballiefde is. Dat moest zo zijn! Steven heeft 2 jaar in de jeugdcommissie gezeten maar kwam tot de conclusie dat zijn voetbalhart op het veld ligt. Diverse jeugdteams heeft hij getraind de afgelopen 10 jaar en daar zijn ervaring in opgedaan. Zijn kennis en ervaring wil hij overdragen aan zijn spelers. Het maximale uit het aanwezige talent van elke speler weten te halen. Steven observeert zijn spelers en trekt daar vanuit zijn plan. Hij kan genieten van veel en minder getalenteerde spelers die ervoor gaan. “Hun stappen zien maken is zo mooi. Talent is mooi maar de wil en inzet bepaalt!” Op mijn vraag wat hij nog meer belangrijk vindt wordt niet lang nagedacht. “Teambelang, gezelligheid en dat de jongens die afscheid nemen van de junioren en overgaan naar de senioren een mooie afsluiting van een tijdperk beleven.” De mooiste voetbalmomenten die Steven zelf beleefd heeft? De bekerfinale die speelde bij de JO17. Meetrainen en tweemaal meespelen met het eerste. Mede betrokken zijn bij het opzetten van zaterdag 2 en het behaalde kampioenschap met zaterdag 2. Als trainer het bereiken van voetballen in de 2de klasse. Samen met de jongens USV gebracht naar de hoogste klasse waarin de laatste jaren is gespeeld. “Iets waar de jongens trots op mogen zijn! Hebben ze toch maar mooi voor elkaar gekregen.” Ten slotte geniet Steven van de spelers die uitgegroeid zijn tot waardes voor het eerste elftal en de spelers die daar tegenaan zitten en volgens Steven het niveau ook zeker aankunnen.
Tot zover deze aflevering van teams in de spotlight. Dit waren mijn gesprekspartners: Steven van der Veen (trainer/coach) Dirk Borger (teammanager) Nina Rozendal-Pol (teammanager) Natasja van Saltbommel-Borgers (teammanager) en de spelers: Benjamin Balint, Florenz Brinkman, Jelte Smeenk, Jochem Dijsselhof, Max Lindeboom, Maxant van Saltbommel, Mille Hekkert, Owen Ganzeboer, Roan Ganzeboer, Robin Borger, Sam Rozendal, Timo Bijker, Xavier van Saltbommel, Jorrit Meijer.
Bedankt staf en spelers voor jullie openheid en delen. Veel succes verder met studie, werk en niet te vergeten plezier in voetbal!
(Door verslaggever Werner van der Veen)
Foto's: Marcel van Saltbommel